Rozdział 1.

Do pomieszczenia, gdzie spałam przedostały się pierwsze promienie słoneczne brutalnie mnie budząc. Przewróciłam się na drugi bok z nadzieję, że znowu zasnę, lecz nie udawało mnie się. Po kilkunastu minutach próby ponownego zaśnięcia, udałam się do kuchni. Rodzice siedzieli przy brązowym okrągłym stole, który był zdecydowanie za duży na naszą 3, i przeglądali jakieś papiery. Podeszłam do jednej z szafek kuchennych, wyjęłam tabletki, a następnie popiłam je zimną herbatą, która leżała od wczoraj nie tknięta na blacie. Podeszłam do rodziców, delikatnie odsunęłam jedno z krzeseł, a następnie usiadłam na nim. 

- Zaraz będziemy musieli wyjeżdżać, na pewno dasz sobie radę? - Spytała mama zamykając jedną z teczek.

- Tak mamo. Jestem już duża. - Odpowiedziałam posyłając jest uśmiech.

- Ale dla mnie zawsze będziesz na coś za mała. 

- Da sobie radę. - Stwierdził tata wstając od stołu, biorąc teczki z mebla i idąc w stronę drzwi.

Uwielbiam takie jego zachowanie. Chce pokazać mi, że się mną nie przejmuję, ale gdyby mógł uwiązałby mnie na smyczy.

- Najpóźniej o 22:30 w domu, jasne? - Powiedziała całując mnie w czoło.

- Zastanawiam się czy nie zostanę w studio na noc z dziewczynami, miałyśmy zrobić sobie maraton filmowy. 

Kobieta machnęła na to ręką. Jak widać nie za bardzo obchodziło ją co będę robić, a mogę się założyć, że to "22:30 w domu" powiedziała dla zasady. 

-Trzymaj się kochanie. 

Pomachałam jej na do widzenia, a następnie wzięłam się za szykowanie dla siebie śniadania.

Po niespełna 2 godzinach byłam już w drodze na dzisiejszą próbę. Po drodze zahaczyłam o moją ulubioną kawiarnię i kupiłam sobie gorącą kawę, której tak bardzo potrzebowałam. Na dworze panowała niesamowita wilgoć, można było spokojnie stwierdzić, że będzie dzisiaj padać. Gdy szłam spokojnym krokiem, poczułam, że ktoś łapie mnie za rękę. Momentalnie odwróciłam się w jej stronę.  Był to Zayn.
- Cześć kochanie, jak się dzisiaj czujesz? - Zapytał za następnie pocałował mnie.
Po chwili poczułam nieprzyjemny zapach alkoholu wydobywający się z jego ust.
- Miałeś, nie pić. - Powiedziałam załamanym głosem patrząc w oczy chłopaka. - Obiecałeś mi to. -Dodałam.
- Przepraszam. - Wyszeptał trzymając mnie za rękę.
Wyszarpałam dłoń z jego uścisku i poszłam dalej. Nie odwracałam się, ponieważ dla niego to znaczy "Chce żebyś do mnie przyszedł", a  tego nie chciałam. Tyle razy obiecywał mi, że już więcej się nie napije. Za każdym razem boli mnie to coraz bardziej. Całą drogę do studia myślałam o tym co było między nami. Chciałabym wrócić do tych czasów kiedy siedzieliśmy razem przed telewizorem całą noc. A teraz nawet nie pamiętam kiedy byliśmy gdzieś razem.
Gdy tylko weszłam do sali przywitała mnie trójka dziewczyn. Sophie, Jade i Lucy. To moja kochana ekipa, z którą tańczę od ponad roku.
- Myślałam, że coś się stało? - Stwierdziła Sophie, która właśnie zaczęła mnie przytulić.
- Jak widzisz jestem cała. - Westchnęłam.
-Matyldy jeszcze nie ma, to co tańczymy? - Zaśmiała się Lucy.
Matylda to nasza menadżerka, jeśli można ją tak nazwać. Zajmuję się naszymi występami. Ale przede wszystkim zachowywała się jak moja niania. Za każdym razem przypominała mi o tabletkach i miała lepszy kontakt z lekarzami niż moi rodzice.
Rzuciłam swoją torbę w kąt, na nią narzuciłam kurtkę, którą miałam na sobie, a następnie dołączyłam do dziewczyn.

*Oscar's POV*
Samochód zatrzymał się pod niedużym, starym budynkiem. Zdziwiłem się tym faktem, ponieważ byłem pewny, że w takim mieście jak tutaj nie ma takich zaniedbanych budynków. Szliśmy na spotkanie z tancerkami, z którymi mamy tańczyć na najbliższej jakieś gali. Felix jest nieco oburzony tą sytuacją, za to Omar jest tym zachwycony. Ma nadzieję, że pozna tam jakąś fajną dziewczyną, znając życie będzie przeciwnie. Jedynie ja z Oscarem podchodzimy do tego na luzie. Mam zamiar dobrze się bawić.
Po kilku minutach staliśmy przed szklanymi drzwiami z zdziwionymi minami. Nie mogłem uwierzyć, że dziewczyny mogą tak świetnie tańczyć. Mimo że każda z nich była zupełnie inna, co można było poznać po tym jak są ubrane czy jaki mają kolor włosów, ale łączyły się w jedność. Sprawiało im to ogromną frajdę. Skakały w rytm muzyki robiąc przy tym głupie miny. Naprawdę miło popatrzeć jak ktoś umie bawić się w ten sposób. Nagle usłyszałem nieznany głos kobiety.
- Sophie, Lucy, Jessica i Jade. - Wyszeptała wskazując na każdą z dziewczyn.
- Zajebiste. - Stwierdził Omar, a następnie pociągnął za klamkę.
Gdy tylko weszliśmy do środka, zrobiła się niezręczna cisza. Nie wiedziałem jak mam się zachować. Chłopaki również stali z rękoma w kieszeniach i dokładnie przyglądali się dziewczyną. Wbiłem swój wzrok w podłogę i zacząłem nucić jedną z moich ulubionych piosenek.
-Conor Maynard - Can't say no. - Wyszeptała dziewczyna zbliżając się w moją stronę. - Jessica.
Wyciągnąłem rękę w jej stronę.
-Oscar. - Powiedziałem z uśmiechem na twarzy.
Skąd ona wiedziała, że to ta piosenka? Mało kiedy ją puszczają. 
Kiedy dziewczyny przywitały się z każdym z nas, Matylda, menadżerka dziewczyn, poprosiła nas żebyśmy usiedli wszyscy.
- Wiem, chłopcy, że będę Was zanudzać tym co będę mówiła i nie będzie Was to pewnie interesować, ale jesteście teraz częścią tej ekipy, więc nie macie innego wyboru. - Zaczęłam posyłając nam szczery uśmiech. - Rozmawiałam właśnie z lekarzami Jessici i powiedzieli mi, że operacja jest przewidziana za dokładnie miesiąc, więc potem czeka nas 2 miesiące odpoczynku i wracamy do gry. Tak dziewczyny? -Kontynuowała kobieta.
- Co masz na myśli mówiąc wracamy do gry? -Zapytał Lucy.
- Dowiecie się w swoim czasie. Dobra, na dzisiaj to koniec ogłoszeń. Dziękuję - Powiedziała odchodząc od nas i idąc w stronę małego pomieszczenia.
Dziewczyny po tym zdarzeniu zaczęły przytulać się do Jess i coś mówiły do niej, ale naprawdę nie słyszałem.
-Matylda, poczekaj. - Krzyknął Omar. - Kto tańczy z kim?
-Do Was należy wybór. Macie czas do poniedziałku.
Będzie kłótnia.
Każdy z nas się przedstawił, powiedział jaki ma charakter i na co najbardziej lubi tańczyć. Po upływie kilku minutowej wypowiedzi Omara na swój temat, zaczęliśmy tańczyć. Oczywiste było to, że każdy z nas chciał wypaść jak najlepiej. lecz w momencie, gdy Felix przewrócił się na Sophie, zaczęliśmy się wygłupiać. Przez chwilę mogliśmy poczuć się jak małe dzieci. Wrócić do czasów, gdy nasze życie było beztroskie, kiedy nasze decyzje były tak łatwe, że aż śmieszne. W pewnym momencie Felix złapał Jessice w tali, delikatnie ją podniósł i zaczął kręcić się dookoła.


*Kilka godzin później*

Siedzieliśmy w czwórkę w pokoju hotelowym. Podejrzewam, że każdy z nas myślał o tym samym czyli o tym z kim chce tańczyć. Panowała zupełna cisza, a jedyne co było można usłyszeć to śpiew Felixa pod prysznicem. Leżałem na swoim łóżku, gdy nagle podszedł do mnie Omar.
-Wiesz z kim chcesz tańczyć? - Zapytał.
-Tak, raczej tak.
-Ok chłopaki, kto chce tańczyć z Lucy? -Wrzasnął chłopak siedzący koło mnie.
Oscar podniósł rękę.
Wow, gościu. Ty, odważyłeś się przyznać do tego z kim chcesz tańczyć. Naprawdę Wow!
-Dobra, teraz Jessica?
Felix wyszedł z łazienki, stanął oparty w futrynie drzwi, skrzyżował ręce i czekał jak ktoś z nas coś powie.
-Jak nikt z nią nie chce to ja mogę tańczyć. -Stwierdził Omar.
-Ty możesz, a ja chce, więc sorry ja z nią tańczę. -Powiedział Felix.
Zaczęła się naprawdę zacięta rozmowa o Jess. Uśmiechnąłem się lekko, wziąłem telefon i wyszedłem. Nie zwracając uwagi na to czy powinienem to zrobić, wyszedłem z hotelu i szedłem jedną z ulic. Nie minęło kilka minut aż zaczęło padać. Wcześniej założony kaptur był już cały przemoknięty.
Idioto, zawsze znajdziesz sobie czas i porę na takie spacerki.
Co miałem iść, gdy mocno padało, nikogo tutaj nie znam, nie chcę za bardzo pokazywać się światu. Jedyne co przyszło mi do głowy, to to, aby poszedł do studia. Matylda powiedziała, że jesteśmy częścią ekipy. Uśmiechnąłem się lekko pod nosem. Jessica na pewno jest jeszcze w środku, przynajmniej mam taką nadzieję.
Dochodząc do sali, usłyszałem muzykę. Wiedziałem, że to ona. Usiadłem na podłodze tuż przed szklanymi drzwiami. Jej ciało idealnie poruszało się w rytm muzyki. Gdy coś jej nie wychodziło, zaciskała pięść i próbowała ponownie. Wyglądała jakby każdy jej taniec miał być tym ostatnim. To chyba podobało mi się w niej najbardziej.
Po kilku minutowym patrzeniu na taniec Jessici, wyjąłem telefon. Zegar wskazywał 21:03. Włączyłem kamerę i skierowałem urządzenie w jej stronę, jednak już jej tam nie było. W pewnym momencie zgasły światła. Zapadła cisza, a jedyne co było słychać to zbliżające się kroki. Gwałtownym ruchem wstałem, a następnie wzrokiem zacząłem szukać miejsca gdzie mógłbym się schować, aby dziewczyna mnie nie zobaczyła. Wbiegłem na piętro wyżej. Gdy usłyszałem, że zamyka drzwi wyjściowe, szybko zbiegłem na dół, ponieważ przestraszyłem się, że zamknie je na klucz. Na dworze nadal padało. Po ulicach chodziło nie wiele osób pod parasolami. Słychać tylko uderzenia o chodnik kropli deszczu i wylewającą się wodę z rynien. Smutne dzieci patrząc przez okno czekając, aż się rozpogodzi. Założyłem kaptur i poszedłem w stronę hotelu. Odwróciwszy się, ujrzałem Jessicę, która idzie w przeciwną stronę. Stanąłem w miejscu i patrzyłem na dziewczynę. W pewnym momencie zauważyłem, że blisko mnie stoi młody mężczyzna, który sprzedaje parasole. Postanowiłem podejść do niego.
-Proszę parasolkę dla tamtej dziewczyny. - Powiedziałem wskazując na Jess, a następnie wręczając mu kilka dolarów.
Mężczyzna uśmiechnął się i chwycił jedną z nich.
-Ok, tylko poczekaj tutaj chwilkę. - Rzekł.
Po czym pobiegł w jej stronę. Gdy do niej dobiegł, wręczył jej już otwartą parasol, a następnie wskazał na mnie. Dziewczyna delikatnie się uśmiechnęła.
Tego uśmiechu nie zapomnę do końca życia.

_________________________
Hej Kochani ♥
Wow, pierwszy rozdział już jest. Mam nadzieję, że podoba Wam się.
Mam nadzieję, że skomentujecie, bardzo mi na tym zależy. W ten sposób naprawdę zachęcacie mnie do pracy :)
Jeśli chcecie być informowani o nowych rozdziałach, wystarczy w komentarzu napisać o tym wraz z swoim username.
Dziękuję